Nie dajcie się nabrać na Narni. Nie mam pretensji do samego miasta, bo spełnia wszystkie kryteria ulubionych leży na wzgórzu, ma stare, urokliwe, średniowieczne, wąskie uliczki, można napotkać w nim zaskakujące elementy na fasadach domów (choćby małą ambonkę na głównym placu, która służyła kiedyś do wygłaszania ważnych miejskich obwieszczeń), z fragmentem rzymskiego mostu i dawną bramą także z czasów rzymskich- urokliwe miasto, po którym przyjemnie się powłóczyć, przysiąść w lodziarni na Piazza dei Priori (zwłaszcza kawowa granita z bitą śmietaną warta jest polecenia, sądzę że lody o smaku gorzkiej czekolady też są nie do pogardzenia, choć nie spróbowałam), pomoczyć ręce w XIV-wiecznej fontannie, popodziwiać przepiękną fasadę kościółka Santa Maria Impensole.
Narni leży już na południu Umbrii, w samym środku Włoch, w dolinie rzeki Nery. Z jednej strony rozciąga się z niego widok na rozległą i szeroką dolinę oraz dalekie góry- niestety w dolinie znajduje się nowsze Narni Scalo, z elektrownią i zakładami przemysłowymi, co zdecydowanie psuje efekt. Z drugiej strony- z tej, od której przyjechaliśmy, dolina zwęża się w wąwów, góry porośnięte zielonymi lasami zbliżają się do siebie, dołem płynie Nera. Na przeciwległym brzegu Nery, na zboczu Monte Santa Croce leży romański klasztor San Cassiano- dawne opactwo benedyktynów- usłyszeliśmy, że ostatni żyjący w nim mnich był Katalończykiem, a na imię ponoć miał Narcyz Casanova. Natomiast NIE WARTO przyjeżdżać tu specjalnie dla Narni Sotterranea, czyli Narni podziemnego. My czekaliśmy specjalnie do 18-tej, żeby się załapać na tą atrakcję, a okazała się kilkoma zaledwie celami w podziemiach dawnego klasztoru dominikanów, wykorzystywanymi ponoć przez inkwizycję. Ani to specjalnie stare, ani dużo tego nie jest, ani specjalnie piękne...Najciekawsza jest cela z rysunkami i napisami na ścianach, rzekomo dziełami przetrzymywanych tu więźniów. Dla naciąganej godziny zwiedzania podziemnego Narni odpuściliśmy Amelię z jej cyklopimi murami (minęliśmy ją tylko w drodze powrotnej, ale żal nie był aż tak duży, bo jakiś czas temu już tu byliśmy, tylko zapomnieliśmy, że to była właśnie Amelia) i Bazylikę Santa Maria Assunta- ponoć najpiękniejszy longobardzki kościół w Umbrii. Tego drugiego zwłaszcza bardzo żałuję :( A tak na marginesie- w przewodniu po Umbrii podano, że Narni Sotterranea można zwiedzać tylko w weekendy, w soboty od 15 do 18-tej, co nie jest prawdą, albowiem w soboty są tylko dwie godziny wejścia do podziemi Narni, 15 i 18-ta, w lecie są też wejścia w tygodniu, w niedziele jest kilka wejść do południa i po południu. Bilet jest ważny przez rok i uprawnia do zniżki dwudziestoprocentowej na bilety do podziemi Orvieto oraz cystern rzymskich w Amelii (podaję dla ewentualnych napalonych na tą atrakcję).

A teraz trochę zdjęć:

Katedra widziana od strony Piazza Garibaldi

Piazza Garibaldi

Tan pies na dachu mnie urzekł- a przy okazji widok na drugą stronę wąwozu

Taka cudna mównica na Palazzo dei Priori służyła kiedyś do ogłaszania ważnych miejskich komunikatów (pałac, a więc pewnie i mównicę, zbudowano w 1275r.)

Wejście do kościoła Santa Maria Impensole z 1303r.

Wnętrze kościółka- takie wnętrza uwielbiam

Detale z kościoła

Trusia- pogromczyni lwa ;-)

Fragmenty dawnego klasztoru dominikanów

Drzwiczki w murze- wejście do Narni Sotteranea

"Kąpiel" w fontannie- fontanna też niemłoda, także z 1303r. pochodzi

Lew z fasady Palazzo COmunale

Spacerek uliczkami mista:

Któż by nie chciał mieć takiego widoku z tarasu...

Te schodeczki na górze- czyż nie są cudne?

Wyblakłe freski w kościele św. Franciszka

A do Duomo wchodzi się z tej strony

Wnętrze katedry San Giovenale to mieszanka kilku stylów- od romańskiego po elementy baroku- główna nawa

i piękna Madonna z Aniołami na fresku

Widok na romański  klasztor San Cassiano na zboczu Monte Santa Croce.